Çoğu ziyaretçi Mauritius'u kıyı şeridiyle tanır, ancak adanın iç kesimleri tamamen farklı bir manzaraya sahiptir: dik ormanlık vadiler, bazalt kayalıklardan dökülen şelaleler ve yüzyıllarca şeker kamışı için yapılan ormansızlaştırmanın ardından geriye kalan son önemli yerli yağmur ormanı kalıntıları. 1994 yılında ilan edilen Black River Vadileri Milli Parkı, güneybatıdaki bu arazinin yaklaşık 6.754 hektarlık bir bölümünü korumakta ve ülkenin tek milli parkı olma özelliğini korumaktadır.
Bu Orman Neden Önemli?
Avrupa ile temas öncesinde Mauritius neredeyse tamamen ormanlarla kaplıydı; bugün, yerli bitki örtüsü adanın sadece küçük bir bölümünde hayatta kalmıştır ve kanyonlar en büyük kesintisiz kalıntıyı barındırmaktadır. Bu durum, parkı, Mauritius kerkenezini, pembe güvercini ve yankı papağanını da içeren, başka hiçbir yerde bulunmayan türler için kritik bir yaşam alanı haline getirmektedir; bu üç türün tamamı son kırk yılda yok olma eşiğinden geri getirilmiştir.
Bağcıklarınızı giymeye değer parkurlar
Parkın ağı, sakin vadi yürüyüşlerinden gerçek bir zirve tırmanışına kadar uzanan, 60 kilometreden fazla işaretlenmiş patikadan oluşmaktadır.
- Macchabée Yolu — olgun yerli ormanlardan, kara abanoz, tambalacoque ve bois de natte ağaçlarından oluşan, orkideler ve eğrelti otlarıyla kaplı alt tabakaya sahip yaklaşık 10 kilometrelik bir döngü parkurudur. Bu, parkın simgeleşmiş yürüyüş parkurudur ve kuş gözlemciliği için en güvenilir yerdir.
- Black River Zirvesi (Piton de la Petite Rivière Noire ) — adanın en yüksek noktası olan 828 metreye yaklaşık 8 kilometrelik gidiş-dönüş bir tırmanış. Son yaklaşım diktir ve yağmurdan sonra kaygan olabilir, ancak açık bir günde zirve, tüm adanın nadir görülen 360 derecelik bir manzarasını sunar.
- Papağan Yolu — Black River boyunca, eğrelti otlarıyla kaplı vadilerden geçen, aileler için uygun ve yankı papağanlarını yakından gözlemlemek için ideal, daha kolay bir rota.
Görebilecekleriniz
Mauritius kerkenez kuşu, parkın en önemli türü ve koruma çalışmalarının gerçek bir dönüşüm öyküsüdür: 1974 yılına gelindiğinde, vahşi doğada sadece dört kuş kalmıştı ve bu da onu kısa bir süreliğine dünyanın en nadir kuşu yapmıştı. 1980'ler ve 1990'lar boyunca yoğun esaret altında üreme ve salıverme çalışmaları, sayılarını yüzlere çıkardı; ancak vahşi popülasyon o zamandan beri tahmini 350 civarında bireye geriledi ve tür hala Tehlike Altında olarak sınıflandırılıyor - bu da iyileşmenin güvenlik anlamına gelmediğini hatırlatıyor. Somon göğüslü ve kolayca tanınabilen pembe güvercinler, 1980'lerde vahşi doğada yaklaşık on kuşa kadar düşmüştü ve şimdi sayıları yaklaşık 400'e ulaşmış durumda ve genellikle ziyaretçi merkezinin besleme istasyonlarının yakınında görülüyorlar. Meyve yarasaları (Mauritius uçan tilkileri) gündüz vakti tünediklerinde kolayca görülebiliyor ve Hollanda sömürge döneminde getirilen geyikler hala ormanda dolaşıyor.
Oraya Ulaşmak ve Hazırlanmak
Parkın iki ana giriş noktası vardır: kıyı tarafındaki Black River Boğazları Ziyaretçi Merkezi ve yüksek rakımlı patika başlangıç noktalarına daha yakın olan Chamarel yolundan Pétrin girişi. Giriş ücretsizdir ve her iki girişte de otopark ve patika haritaları mevcuttur. Kişi başı en az iki litre su taşıyın, iyi tutuş sağlayan ayakkabılar giyin ve erken başlayın; yüksek plato öğleden sonra erken saatlerde kendi bulut örtüsünü oluşturur ve bu da zirve manzaralarını tamamen silebilir. Mevsim ne olursa olsun, hafif bir su geçirmez ceket yanınızda bulundurmanızda fayda var.
Gezmeye Değer Bir Doğa Koruma Öyküsü
Mauritius Yaban Hayatı Vakfı ve Milli Parklar ve Koruma Servisi, bu kanyonların içinde dünyanın en yakından takip edilen tür kurtarma programlarından birini yürütüyor. İstilacı yırtıcıları dışarıda tutan çitler, esaret altında üreme yapılan kuş kafesleri ve habitat restorasyonu, kerkenez, pembe güvercin ve yankı papağanının tek haneli sayılara düşen popülasyonlarını geri getirdi. Bu patikalarda yürümek, kelimenin tam anlamıyla, onlarca yıllık uygulamalı koruma biliminin içinden geçmek anlamına geliyor.